سه نوع رطوبت داریم :

1-   آب بنیادی : که در ساختار مولکولی چوب است.

2-   آب آغشتگی : صفر درصد تا 30% است، از مهمترین رطوبت ها در چوب.

3-   آب آزاد : 30% تا حداکثر 200% می باشد یعنی هر چوب کاملا خشک تا 2 برابر وزن خودش آب جذب می کند. بنابر این چوب بعنوان ماده ای متخلخل و اسفنجی با محیط خود در تبادل رطوبتی است. (اگر رطوبت بیشتری داشته باشد پس می دهد و اگر از محیط خشکتر باشد رطوبت را جذب می کند)
یکی از مهمترین گرفتاری های  صنعت چوب جلوگیری از این تبادل رطوبتی است. زیرا موجب دفرم شدن و کج شدن محصولات چوبی می باشد. چنانچه چوبی آب خود را از دست بدهد به نام هم کشیدگی و چنانچه رطوبت را جذب کند به آن واکشیدگی معرفی می شود از 30%.

– عایق حرارتی و برودتی است.

2- مقاومت مکانیکی نسبتا خوب و خاصیت ارتجاعی واقع در ضربه.

3- قابلیت پرداخت سطحی، رنگ پذیری، کنده کاری و برش.

4- امکان تصحیح خواص (مواد ضد حریق، ضد رطوبت و ضد قارچ).

5- ارزانی، دردسترس بودن و سهولت ساخت.

6- تجدید پذیری مجدد درخت بعد از برش.

7- عدم آلودگی محیط و یا برگشت مجدد به محیط (طبیعت).

8- خاصیت آکوستیک.

 

معایب ناشی از خشک کردن چوب :

1- شل شدن و لغ شدن گره ها.

2- تغییر ابعاد.

3- چین خوردگی و کج و معوج شدن چوب.

 

عیوب ذاتی چوب :

1- سنگینی

2- حملۀ موجودات زنده (قارچ ها، جوندگان، حشرات)

3- قابل اشتعال بودن

4- عدم امکان استفادۀ مجدد

5- شکست و گسیختگی

6- عدم همگنی

7- ضعف اتصال

روش سنتی :

1- نیم سوز کردن : حملۀ عوامل زنده و رطوبت را خنثی می کند.

2- مالیدن روغن های نباتی و حیوانی : به جدارۀ خارجی چوب روغن می مالند که از رطوبت جلوگیری می کند ولی در مقابل حریق و عوامل زنده موثر نیست چون روزی این ماده شستشو می شود. (دائمی نیست) به روش غوطه وری به مواد نفتی آغشته می کنند.

3- خشک نگه داشتن چوب.

 

روش های جدید محافظت از چوب :

بر دو عامل استوار است.

1- استفاده از مواد شیمیایی که چوب را در برابر تمام تهدیدات محافظت می کند و به جای رویۀ چوب مواد را به عمق چوب تزریق می کنند.

طریقه تزریق به عمق چوب :

1- غوطه ور ساختن

2- استفاده از فشار منفی یا خلاء

3 – استفاده از فشار مثبت

 

از چه موادی استفاده می کنیم :

1- کروزت: از مهمترین محافظت کنندگان چوب که از تقطیر زغال سنگ بدست می آید. این ماده ترکیبی سمی و چوب را در برابر عوامل زنده محافظت می کند و ماده ای است پایدار و غیر قابل شستشو که از چوب خارج نمی شود. هم به صورت خالص و هم به صورت ترکیب با قیر یا نفت استفاده می شود.

 

2- پنتاکلروفنل: از دیگر محافظ های روغنی چوب است که بجای کروزت و به همراه نفت استفاده می گردد.

 

3- نمک های فلزی: از محافظت کننده های محلول در آب می باشند؛ مانند: آرسنات مس کرماته شده و یا کلر روی کرماته شده.

مواد پلیمری مانند PEG که به عنوان غشری، روی چوب را می گیرد و از تبادلات مکانیزم چوب و عوامل زنده جلوگیری می کند. برعکس آنچه که به عمق چوب تزریق می شود ماده ای است ضد حریق یعنی از گسترش شعله جلوگیری می کند.

علاوه بر روش های فوق روش های دیگری نیز وجود دارد که با هدف دو گانه استفاده شده و تا حدی موجب محافظت از چوب می گردد؛ مانند : رنگ کردن چوب و زدن لاک و الکل یا استفاده از پلیمر.