برای اتصال اجزای پیش ساخته چوبی در ساختمان بر حسب ضخامت اجزای اتصال ، از ادوات اتصال دهنده فلزی مختلف و چسب استفاده می شود . قدیمی ترین وسیله اتصال قطعات چوب میخ است و در اندازه و شکلهای مختلف سر ، بدنه و نوک تولید می شود .

با توسعه کار برد وسایل ماشینی بیشتر در خطوط تولید انبوه فر آورده های چوبی ، مانند چکش بادی ، ساخت و مصرف میخهای دو سر و عرضه میخهای خشاب شده به بازار رایج شد .

کاربرد میخ روی اجزای چوبی ساختمان محدود به اتصالاتی است که در آنها ضخامت عضو فرعی اتصال کم باشد ؛مانند لمبه کوبی و اتصال مهار بند به ستونهای کلاف دیوار . از میخ دو سر در ساخت پانلهای پیش ساخته دیوار استفاده می شود و وسیله کوبیدن آنها چکش بادی است .

برای اتصال بزرگتر در اجزای قاب چوبی که در آن نیروهای وارد بر اتصال زیاد است و طول میخ برای طی کردن ضخامت عضو فرعی اتصال کافی نیست ، از وصله های فلزی یا یراق استفاده می کنند .

اتصالات نقاط دیگر اسکلت ساختمان نیز از اتصال دهنده ها ی فلزی استفاده می شود ؛ مانند اتصال پاشنه خرپا به دو نعل روی دیوار و تیرچه های کف و سقف به تیر بار بر و یا دو نعل طرفین و راه پله ها .

در بسیاری از اتصالات قاب چوبی از اتصال دهنده  تخته چند لا و چسب هم استفاده می شود . این نوع اتصال در پاشنه خر پا ، در اتصال سر به سر اجزای خر پا و محل اتصال اجزای جان و قطاع پایین و بالای خر پا متداول است . برای عمل کردن چسب در محل اتصال ، اجزای اتصال باید با هم جفت بمانند . برای این کار استفاده از پرس مقدور نخواهد بود . در این حالت ، اتصال دهنده را به اجزای اتصال میخ می کنند . در اصطلاح به این روش کار ، چسب و میخ کردن می گویند . برای نصب پوشش بام روی خر پا و دهانه های خرپا و دهانه های قاب دیوار نیز از تکنیک چسب و میخ استفاده می شود .

برای اتصال دیوارها در گوشه های قاب به یکدیگر ، نوارهای فلزی اتصال دهنده کارآیی بهتری دارند . تولید کنندگان این گونه قطعات اتصال دهنده را به جهت نصب پیچ و میخ سوراخ می کنند .

قطعات قاب دیوار پس از نصب در گوشه ها به طریقی به یکدیگر وصل می شوند . وقتی نصب قاب یا کلاف دیوار به اتمام رسید ، کار سوار کردن خر پای بام ساختمان شروع می شود .